Home Page > De Kerncentrale > Spelen…..!!!!

Spelen: Ik wil meer spelen.

Dit is een gedachte die al een paar weken door mijn hoofd waait. We zijn spelende wezens. Spelend leren we als vanzelf. Spelen geeft zin aan het bestaan. Spelen voorziet in de 6 meest basale menselijk behoeften: zekerheid, afwisseling, je verbonden voelen, je bijzonder voelen, groeien en bijdragen. Toen ik mijn eerste grote mensenbaan kreeg raakte ik het spelen helemaal kwijt. Ineens waren andere dingen belangrijker zoals vergaderen, mails beantwoorden. Alles wat gedaan moest worden en geen plezier opleverde, dat was werk zo leek het. Uiteraard was dat één van de basisingrediënten voor mijn burn-out in diezelfde baan.

Spelen is ontdekken, groeien, ontwikkelen, creëren.

Ik leerde weer spelen van Evalien. Genieten. Samen ontdekken. Dingen uitproberen. Lachen. Ons hart volgen. En onze zin. Wauw. Groeien dat we deden. En wat ontwikkelden we ons zelf en wat we creëerden. En het leverde echt veel op. Dus dat kon: genieten, leuke dingen doen, en je nuttig voelen, iets creëren waar anderen wat aan hadden.

spelen, soms vergeten we het weer

Inmiddels weer een aantal jaar en een aantal projecten verder. De StartAcademy neer gezet. Een serieuze aangelegenheid. 4 trainers die 3 dagen per week onze trainingen geven. 80 jongeren per jaar die die trainingen krijgen.  Speelse trainingen, dat was het idee. En dat binnen de serieuze muren van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Wat gaaf dat het kan, dat het is gelukt, dat het doorgaat. En verontrustend dat ik het spelen weer een beetje kwijt raak. En misschien ook een beetje uit de trainers? De trainingen? Het blijft een uitdaging. En het is zo belangrijk, het vormt de basis van alles wat we doen!

Jong geleerd….

dat ontdekte ik eigenlijk al als kind. Vanaf mijn zevende ging ik op zomerkamp bij het Nivon. Toen ik éénmaal in de pubertijd zat was dat crucialer voor mijn welzijn dan wat dan ook. Dat klinkt wat overdreven, maar zo voelde ik het echt. Het voelde alsof ik mezelf in de loop van ieder schooljaar steeds weer kwijt raakte. En dan was daar in de zomer Nivonkamp. De eerste dagen zat ik daar nog met mijn masker. Ik was dan hard, afstandelijk en ontoegankelijk. Stoer wilde ik zijn. En me niet laten raken. En dan langzaam vloeide het schild weg. Aan het eind van de week was ik weer in vol contact met mezelf. Ik wist weer wie ik was, waar ik voor stond, wat ik vond, hoe ik me voelde. En dat voelde stevig zonder dat te moeten zijn. En dan begon het schooljaar weer, en langzaam verloor ik mezelf dan weer. En net voor ik al het contact met mezelf kwijt was, was daar dan weer Nivonkamp. Net op tijd, anders was ik mezelf voor goed kwijt geweest, zo voelde dat dan.

Nu gedaan……

Ik zie nu, dat in al het werk dat ik doe, ik graag een Nivonkamp voor mensen wil zijn. Een plek om te rusten, los te laten wat we doen om ons te beschermen, ruimte te geven aan wat daar achter zit. Dat kan soms al in een uurtje. Maar liever geef ik daar wat meer tijd voor, neem ik daar wat meer tijd voor. Zodat we echt kunnen spelen. Ik ben benieuwd. Hoe heeft spelen een plek in jouw leven?

 

Liefs Majlis